U heeft de eerste uitzending van MAX Maakt Mogelijk over Marenyo op 8 september jl. gemist, of u wilt de uitzending nog een keer zien ?
Klik hier zodat u via Internet alsnog/nogmaals kunt kijken.
De totale uitzending is ongeveer 25 minuten. De eerste tien minuten gaan over MAX Maakt Mogelijk activiteiten in Nederland. Met de schuifbalk onder het beeld kunt u eventueel 'vooruit' of 'achteruit' in de uitzending schuiven. Rechtsboven via 'instellingen' kunt u aangeven of u een snelle of langzame Internetverbinding heeft, zodat de beelden geoptimaliseerd worden voor uw situatie.
Nieuw tv programma 'MAX maakt mogelijk'
Omroep max
Persbericht Hilversum 5 september 2006
MAX MAAKT MOGELIJK
Ouderen zijn vaak een vergeten groep. In Nederland raken steeds meer ouderen geïsoleerd en in het buitenland worden ouderen vaak helemaal aan hun lot overgelaten. In het nieuwe programma MAX Maakt Mogelijk helpt MAX een handje om hun leven iets aangenamer te maken. Voor aflevering 1 reist presentator Jan Slagter af naar de binnenlanden van Kenia. Daar bezoekt hij Rashid die via de stichting Oud in Afrika een projectvoorstel indiende om voor een groot aantal ouderen in zijn dorp nieuwe huisjes te bouwen. En dat blijkt hard nodig. Deze mensen leven onder erbarmelijke omstandigheden en moeten door het verliezen van hun kinderen aan AIDS ook nog voor hun kleinkinderen zorgen.
En Jan Kaffa, een 64 jarige verstandelijk en lichamelijk gehandicapte man, krijgt in aflevering 1 een 45-KM autootje om ook in de winter mobiel te blijven. Hij kan zijn geluk niet op. In verdere afleveringen bezoekt Jan Slagter een voedselproject in Ukraine, krijgt een verpleeghuis in Nijmegen een nieuwe recreatieruimte, wordt een opvanghuis voor dakloze ouderen in Boekarest geopend en krijgt een oudere dame een computer met webcam om voor het eerst met haar broer in Australië te praten. Maar ook organiseren we een middag voor mensen die nieuwe vriendschappen willen sluiten en gaan we met 50 Molukse ouderen naar de Molukse ouderendag. MAX Maakt Mogelijk wordt gepresenteerd door Jan Slagter, tevens directeur van MAX. Het programma wordt geproduceerd door MAX in samenwerking met Cycloop TV. MAX Maakt Mogelijk Vanaf vrijdag 8 september 17.35 uur op Nederland 2
MAX Maakt Mogelijk van Omroep MAX zal binnenkort drie keer uitzenden over partners van Oud in Afrika in Kenya. De eerste keer is 8 september a.s. om 17.35 u. op Nederland 2. De daaropvolgende keren zijn nog niet 100% zeker. Zodra die data vast staan treft u ze aan op de kalender op de website www.oudinafrika.nl !
Met een klein vliegtuigje landden we op het vliegveld van Dembidollo, in het westen van Ethiopie; de landingsbaan is een weiland , waaruit eerst de koeien waren weggejaagd. Er komt 1 x per week een vliegtuigje aan, waarin 12 personen mee kunnen.
Het was een warm weerzien met de zusters en paters, die waren gekomen om ons op te halen. Over de modderige weg vol met kuilen reden we na een half uur het dorp Dembidollo binnen; overal liepen mensen, geiten, ezels met bepakking; dan verder over een moeilijke, maar prachtige weg met uitzichten , ook door de rivier, naar Addo. Deze post ligt als een oase temidden van het groen, de rode daken van de school, de golfplaten van de huisjes en de witte kerk. (lees verder..)
Ons eigen werk (stichting Strumeth) is hier voorlichting geven over de preventie van de struma en het gebruik van jodiumzout. Echter we kijken ook in het ziekenhuis en we kijken op de scholen ook naar het onderwijs. Daarbij bezoeken we de distributie van het OPA-geld; iedere maand krijgen 60 arme bejaarden 1,5 euro ter ondersteuning. Deze mensen hebben vaak geen familie meer en zijn niet in staat zelf nog te werken omdat ze te oud zijn. Vanaf een tafeltje met bankbiljetten wordt aan een ieder hetzelfde bedrag gegeven; een diepe buiging om te bedanken en soms even een kus op het geld, dat voor hen vaak het enige is wat ze elke maand krijgen. Ze kunnen nu wat olie en meel kopen om injerra te maken.
Verwachting op een beter leven hebben ze niet; als je geen kinderen (meer) hebt, is de oude dag in die landen uitzichtloos.
OPA staat voor Old People Assistance; de ondersteuning van deze oude mensen bestaat in Addo al vele jaren; de mensen die er voor in aanmerking komen worden door de gemeenschap samen met de pater voorgedragen.
Sinds 1 jaar zijn deze bejaarde mensen in Addo onder de hoede van Stichting Oud in Africa; de continuïteit is nu verzekerd.
dr. Margaret
De hoofdprijs ...? U kunt een gokje wagen en Oud in Afrika een 'vast inkomen' bezorgen. Via de Sponsorloterij. Kies voor optie drie - favoriete club of vereniging en zoek dan op Oud in Afrika te Dordrecht. Veel geluk...en alvast dank.
Via Helpage Kenya hebben we sinds 2003 contacten met de bewoners van Kiangombe vlakbij Thika Town. De oudere vrouwen van de Mwitirithia Self Help Group willen proberen om door het maken van tassen een kleine inkomen te krijgen. Niet makkelijk want er worden veel tassen gemaakt in Kenia..... Maar we willen bij gebrek aan veel mogelijkheden toch proberen de tassen te kopen en in Nederland te verkopen. Het Self Help initiatief verdient gewoon steun ook al is het wellicht niet erg origineel. De tassen zijn erg mooi, kwalitatief goed en geheel handgemaakt door de vrouwen die geen enkel regulier inkomen hebben. De foto's staan in het vervolg van deze blog. 
Het PLUS Magazine sptember is uit. De opbrengst van de puzzel is voor Oudinafrika. Klik hier voor meer informatie (PDF file).
Voor acrobat reader om PDF files te kunnen bekijken klik hier.
De subsidieaanvraag m.b.t. het Farm Upgrading Plan van Grace and Compassion en de Keniaanse mensen van HEIFER is ontvangen door het NCDO. We hopen hier eind augustus meer over te kunnen vertellen!
Dit plan heeft tot doel om meer en betere resultaten van de boerderij te krijgen zodat ze zowel qua eten als qua inkomsten er op vooruit zullen gaan en weer meer 'zelfvoorzienend' kunnen worden. Duimen dus...
As always OudinAfrika does not want to keep organisations dependant on gifts or at least we try to make this dependancy as small as possible. So for the elderly home, the home based care and other activities of Grace and Compassion (GaCC) we have discussed how to get an income i.e. a higher income for the convent. Either in money or in goods. The sisters wanted to expand the Hosti bakery. So we found an organisation willing to donate. So they wanted to enlarge and upgrade the farm activities. So we have applied with NCDO for the Farm upgrading Plan (see earlier blog notes.). Below you can read the insstructions to get the Hosti machine into Kenya......
QUOTE
From "Stichting Oud in Africa, The Netherlands" we received an order for a hostbaking equipment. Much to our regret, we cannot start manufacturing the machines, respectivelysend them to Kenya by airfreight, because the regulations of the Government inKenya require for nearly all goods a Pre-Export Verification of Conformityto Standards a chargeable inspection in the country of production, issued byKenya Bureau of Standards http://www.kebs.org/.Without this inspection of the machines in Germany the export to Kenya is not possible. But there are several exceptions, amongst others "Gift made by foreign governmentor international organizations to foundations, charites and recognized humanitarianorganizations" - please read the "Guidelines for Exporters and Importers:Products not subject to Pre-Export Verification of Conformity to Standards". Kindly we ask you to contact the following Office in order to avoid a Pre-ExportVerification of Conformity to Standards". The requirements are met:Donation of a huminatarian organisation.
Intertek PVOC Country Office Intertek International Ltd.Kenya Liaison OfficeHouse of Vanguard, Mz Floor, Chiromo Rd., Westlands, NairobiTel.: 0025420/4 44 91 32, Fax: 4449212 / 4446246email: info@kenyapvoc.comContact: Douglas NyamoriInternet: http://www.intertek.com/
Enclosed please find a Certificate of Donation" of "Stichting Oud in Africa", a proforma invoice and 2 KBS sheets. Please hand both documents over to the Intertek-Office and perhaps an authority. The Certificate of Donation is very important! Many thanks for your efforts! We look forward to receiving your reply.
UNQUOTE
Then the reply of the sisters:
Many greetings from me, how are you. Just to let you know of my journey to and from Nairobi. I have been to the KEBS office trying to get through to get a letter of confirmation from the standard bureau in order to obtain the baking machine, but as you understand the current situation, it wasn't easy unless there's someone to intervene, or someone you know to help out. I stayed there for quite sometime I was asked to wait and am still waiting for it to be posted to us.
Sr. Gabrielle recieved a phone call from the producer in Germany they wanted to know if she recieved the email but she did not. We are not very clear on what the producer expects of us and also when are they sending the machines to kenya. we would like to make arrangements with somebody in Nairobi to help us to receive them at the airport.
Sincerely Sr. Euphrasia.
And so it takes time and time......
Een jaarverslag is bedoeld als medium om verantwoording af te leggen. Aan donateurs, aan de fiscus - in verband met de status als Algemeen Nut Instelling - en aan ontvangende partijen. De meeste jaarverslagen - in profit en non-proft sector - zijn 'PR' stukken met veel (te) mooie teksten en een zeer korte en vaak moeilijk te doorgronden financiële paragraaf.
Heeft een jaarverslag voor - met name kleine stichtingen - in deze tijd nog nut? Vrijwel iedere stichting heeft een website en dat is een uitstekend medium om continue verslag te doen van alle ontwikkelingen. Van successen en missers. Kortom van alles wat er speelt. Wat is dan nog het nut van een jaarverslag? Als mensen door het jaar de moeite niet nemen om naar de website te kijken waarom dan één keer per jaar een jaarverslag toesturen...
Grote gevers geven meestal op basis van een projectvoorstel. Zij krijgen het tevoren overeengekomen project verslag dat, als het goed is, bestaat uit een inhoudelijk deel en een financieel deel. Het moet de gever duidelijk zijn dat zijn/haar geld doelmatig en rechtmatig is besteed conform afspraak. Geen probleem. Maar waarom dan nog een jaarverslag met de herhaling van wat op de website en in de projectverslagen stond?
Voor veel - nogmaals met name kleinere - stichtingen is een jaarverslag een 'crime'. Het moet 'mooi' en transparant worden, dus moet er vertaald worden, moet de accountant het allemaal bekijken en voor je het weet kost het veel tijd, geld en vooral energie. Maar wat levert het op?
Waarom zou een kleine stichting niet kunnen volstaan met een actuele website en een leesbare jaarrekening. Een leesbare jaarrekening dus! Met een passende accountantsverklaring. Afhankelijk van de omvang van de stichting kan dat een samenstellings-, beoordelings-, of een accountantsverklaring zijn. Bij veel kleine stichtingen is een goedkeurende accountantsverklaring al niet meer haalbaar en is een samenstellingsverklaring het hoogst 'haalbare'.
Bij een jaarverslag dat is ingericht volgens de richtlijn voor fondsenwervende instellingen worden ook eisen gesteld aan de inhoud van het verslag deel. Zie de pagina van de heer Knoops van de Erasmus Universiteit. De vraag is gerechtvaardigd - ook voor de grote instellingen - of het niet tijd wordt het hele stelsel nog eens te bezien in het kader van de hedendaagse communicatiemiddelen en wellicht te concluderen dat een jaarverslag, zoals dat nu nog wordt gemaakt, niet iets is uit een vervlogen tijdperk.
Zoals laatst iemand opmerkte; 'nieuwe wegen worden niet gevonden met oude kaarten'. Misschien moet er eens over een nieuwe weg worden nagedacht zonder het oude stelsel in ons hoofd.
Wij gaan er in ieder geval in de komende bestuursvergadering eens over praten. Alleen de jaarrekening - maar dan leesbaar... - de website optimaliseren en u zo optimaal informeren.
We horen graag uw mening !
Oud in Afrika is begonnen op basis van de filosofie ‘verbeter de wereld, begin zelf’. Daarin is zij niet uniek. Er zijn veel ‘kleine hulpverleners’ die met die gedachte zijn begonnen.
Over die categorie ´kleine hulpverleners´ wordt sinds kort veel geschreven.
Tussen 1954 en 2000 heeft de Belastingdienst een 12.000 tal organisaties gerangschikt als Algemeen Nut Instelling op basis van de successiewet.
Van 2000 tot eind 2005 groeide dat aantal gerangschikte organisaties van 12.000 tot ruim 17.000.
Terecht wordt dan ook aandacht besteed aan dit fenomeen van de ‘kleine hulpverlener’ want daar zit de explosieve groei.
'Kleine hulpverlener'doet denken aan ‘kleine zelfstandige’.
Voor die beroepsgroep is in de Verenigde Staten een veel aardigere aanduiding. Selfmployed persons.
Een betere en aardigere term voor ‘kleine hulpverlener’ zouden we graag introduceren. Maar helaas hebben we nog geen suggestie.
Albert Jaap van Santbrink, directeur van SOS Kinderdorpen Nederland, schreef 12 augustus 2006 een artikel op de opiniepagina van TROUW.
Terecht wordt door Santbrink gewezen op de risico’s en de onduidelijkheid rondom de feitelijk gemaakte kosten van de ‘kleine hulpverlener’. Zo zijn er nog een aantal aspecten die een kritische benadering van de kleine maar zeker ook de grote organisaties rechtvaardigen.
Een van de beschreven aspecten was:
"Mensen met een idee voor een hulpproject wenden zich vaak eerst vergeefs tot een landelijke ontwikkelingsorganisatie of goed doel. Ze laten het er dan niet bij zitten en beginnen een eigen goed doel. Steeds vaker merk ik dat particulieren die al een paar jaar bezig zijn, meer begrip krijgen voor de bestaande organisaties, om wat die voor elkaar krijgen."
Die eerste conclusie klopt voor wat betreft Oud in Afrika. In 2001 was er niemand in Nederland actief voor ouderen. Alleen Cordaid droeg bij aan het werk van Helpage. Maar feitelijk was dat niet zichtbaar voor gevers. Die konden daar dus ook niet specifiek aan bijdragen. Vervolgens is Oud in Afrika opgericht om een zichtbare organisatie te creëren die aandacht ging vragen voor de problemen van ouderen in Afrika en die daardoor ook specifiek geld voor dat doel kon ontvangen en doorgeven aan lokale organisaties. De tweede conclusie laten we graag aan Santbrink. Sommige mensen willen nooit voor een grote organisatie werken, maar kiezen bewust voor het werken als zelfstandige of werken bij een kleine organisatie. Aan beide soorten organisatie zitten voordelen en nadelen. Ze vergelijken kan best, maar heeft geen zin. Dat er over en weer waardering is voor wat men voor elkaar krijgt geldt niet alleen voor de kleintjes ten opzichte van de grote maar ook andersom..
Santbrink:
"Je leest vooral over succesvolle particuliere initiatieven, maar hoeveel mislukkingen staan daar tegenover?.. ..Misschien moet de sombere conclusie wel zijn dat er bij al die initiatieven bij elkaar opgeteld meer geld verdwijnt dan er terechtkomt bij de mensen voor wie het bestemd is."
Er staan vast en zeker veel mislukkingen tegenover de kleine groep successen.
Maar dat is van alle tijden en alle sectoren. Profit en non/profit. Groot en klein.
Hoeveel mislukkingen staan er bij grote organisaties tegenover de in de jaarverslagen beschreven successen? En waar lezen we over die mislukkingen? In de krant, maar meestal pas als het 'uitlekt'.
Santbrink:
"De meeste particuliere initiatieven beloven dat 100 procent van de donaties ten goede komt aan de mensen voor wie de hulp bedoeld is. Donateurs vinden dit belangrijk, want dan weten ze wat er met hun geld gebeurt. Dit lukt echter alleen als de onkosten en overhead niet uit de donaties worden betaald. Op zichzelf is daar niets tegen, maar wel blijven de werkelijke kosten van de hulp zo onzichtbaar."
Een interessant punt.
Als kleine organisaties, waar het werk wordt gedaan door vrijwilligers, hun werkelijke kosten berekenen ten opzichte van de gelden die zij bijeen weten te brengen dan zouden ze al snel van verbazing achterover slaan.
Alle uren van die vrijwilligers moeten tegen een tarief als kosten worden opgevoerd in de winst- en verliesrekening (W&V). Maar daartegenover komt een gift ter waarde van hetzelfde bedrag te staan.... Stel een organisatie krijgt 100 euro aan giften en maakt 10 euro aan directe kosten. Totaal kosten percentage is dan 10%.
Vervolgens wordt de W&V aangepast met de vrijwilligers uren waardering.
Stel een post van 10 euro. Dan worden de opbrengsten 110 euro en de kosten 20 euro. Dus Santbrink heeft gelijk het % van kosten ten opzichte van bruto inkomen verschuift van 10% naar ruim 18 %. Maar wat dan nog ?
Zou dat bedrag door die vrijwilliger worden overgemaakt aan SOS Kinderdorpen als hij of zij geen vrijwilliger was geworden voor die kleine stichting de zich inzet voor dat kleine kindertehuis in Cambodja? Nee. Maar als Santbrink met minder personeel het werk doet komt er gewoon netto meer geld vrij voor het doel omdat er minder aan salarissen hoeft te worden uitgegeven. Idem als Santbrink zou bezuinigen op de kantoorkosten. Maar zo werkt de rekensom dus niet bij kleine stichtingen.
En al die andere kosten dan? Zoals de reiskosten van die bestuursleden van die kleine stichting.
Die reiskosten mogen dan relatief hoog ingeschat worden door Santbrink. Maar wat voor echte andere kosten zijn er dan nog?
Een website, het briefpapier, de postzegels, de vergaderruimte?
Allemaal kosten die erg laag liggen voor kleine organisaties. Laag omdat ze veelal slim gebruik maken van bestaande infrastructuur die anders ´werkeloos´ leeg staat. Omdat ze geen mailing versturen van duizenden brieven met een respons van enkele procenten, maar een mailing van een paar honderd brieven sturen aan familie, vrienden en kennissen met een respons van tientallen procenten.
Dus Santbrink heeft gelijk. De ´echte kosten´ zouden misschien in beeld gebracht moeten worden, maar dan moeten ook de giften in natura worden gewaardeerd en meegenomen in de berekening. Zoals de gift voor het gebruik van de vergaderzaal. Zo ook de uren van die vrijwilligers (al is het maar tegen een uurtarief van vijftien euro).
Kleine organisaties die nu melden dat hun totale kosten bijvoorbeeld nul of maar twee/drie procent bedragen zullen dan ´door de mand vallen´ met een totaal kostenplaatje van vijf of zes of misschien wel tien/elf procent. Maar dat is nog geen 25% kosten - voor alleen de Fondsenwerving ( ! ) - die het Centraal Bureau Fondsenwerving als norm stelt bij het Keurmerk.
Om maar te zwijgen van het feit dat de grote organisaties dan ook wat moeten gaan doen met hun jaarcijfers. Een organisatie als Wilde Ganzen had in 2005 een post ‘opname kosten IKON’ van bijna zestigduizend euro als kosten staan. In de toekomst zouden ze de werkelijke waarde van de zendtijd moeten gaan opvoeren.. Links en rechts vallen - zoals in het voorbeeld hierboven - weliswaar tegen elkaar weg, maar in percentages zouden er wel eens rare verschuivingen kunnen ontstaan.
Zo ook bij SOS wereldkinderen die hun geld ook via het SOS netwerk besteden. Zij moeten dan ook de kosten van dat netwerk in beeld brengen. Die zouden wel eens - ook procentueel - hoger kunnen zijn dan de kosten van de kleine stichting die rechtstreeks en met zeer korte lijnen het Cambodjaanse kindertehuis steunt. Kortom dat wordt een heel gereken waar de grote stichtingen zeker niet bij voorbaat als winnaar uit komen.
Schaalvoordelen? Natuurlijk bestaat er een fenomen als schaalvoordelen. Maar er bestaat ook zoiets als schaalnadelen. Waar het optimum ligt? Wie het weet mag het zeggen.
Eén vraag terug aan Santbrink: is 450 dorpen in 132 landen met 60.000 kinderen (want dat zijn de cijfers van SOS Kinderdorpen) een optimum? Van wat?
Ofwel waarom zijn er 3,4 SOS kindertehuizen per land met gemiddeld 133 kinderen. Schaalvoordelen behaal je door 450 dorpen in 10,20 of misschien 45 landen te hebben maar niet in 132 landen... Ofwel efficiency en kostenratio's... Interessant maar wat is nu het resultaat van de organisatie. Hoe gelukkig zijn die kinderen nu en kan dat beter? (zie de Save the Children studie)
Dan het idee van een loket.
Santbrink:
'Om te voorkomen dat iemand met een goed idee moet shoppen, pleit ik ervoor dat bestaande ontwikkelingsorganisaties een loket openen waar particulieren terechtkunnen met hun project. Te denken valt aan een website van de Donateursvereniging. Vanuit dat loket kan dan bij het particuliere initiatief de juiste bestaande organisatie worden gezocht. Op deze wijze zal er uiteindelijk veel minder geld en energie verloren gaan aan mislukte projecten en komt er dus meer geld bij de mensen voor wie het bedoeld is.'
Aardig idee. Maar zojuist de website van SOS Kinderdorpen bekeken hebbend konden we geen loket voor particuliere initiatieven vinden. Verbeter de wereld, begin zelf. Ofwel waarom zou SOS niet die extra service van faciliterend opereren voor 'kleine hulporganisaties' handen en voeten geven met een 'echt' loket?
Een loket bij de Donateursvereniging kan namelijk niet meer worden dan een simpel verwijsloket. En naar wie wordt dan verwezen? Naar al die grote collega organisaties die feitelijk geen kennis of faciliteiten bieden maar geld?
Dat geld is al beschikbaar via het loket van Linkis en via bijvoorbeeld vermogensfondsen. !
Er moet géén loket in Nederland komen.
Er moet een onafhankelijk kennis en faciliteiten loket in Kenia komen, in Cambodja en elders.
Kortom; 'vlakbij' de plaats van besteding en nergens anders.
Alles wat hier in Nederland gedaan wordt of gaat worden - door grote of kleine organisaties - moet tegen het licht gehouden worden met de vraag: kan het ook daar gedaan worden ? Dan zal in heel veel gevallen blijken dat dat kan.
Life line is een groep 20+ jongeren uit de Baptistenkerk in Dordrecht.
Wij willen als groep in de zomervakantie van 2007 een paar weken gaan werken voor Oud in Afrika in Kenia. Op dit moment zijn we druk bezig met de voorbereidingen; wat kunnen we er doen, wie gaan er mee, hoe vinden we goedkope tickets, zijn er sponsors te vinden etc.
We hebben al verschillende leuke idee'tjes maar die blijven nog even een verrassing...
Binnenkort meer...
Tim Metz, maker van de video documentaire voor Oud in Afrika, is ruim een half jaar door Kenya getrokken. Lees hier over zijn ervaringen.
Hallo, we are Mr. Rashid and Dorcas from Marenyo Friends of the Poor Community Support Group, in Yala Siaya District, Kenya. We are very glad to join this Blogger blog and we are soon going to tell you more about the Project. Best regards Rashid and Dorcas. (see website under 'links').
Van Afrika ten zuiden van de Sahara...
Treft u hier aan...
En over Sauri hier nog meer informatie
Het lijkt goed te gaan met het Millenium Villages Project (MVP). Gebaseerd op met name het gedachtengoed van Jeffrey Sachs ( 'The end of Poverty') en 'wat steun' van Millennium Promise, is men in een aantal dorpen een integrale aanpak aan het testen. Dus niet Unicef voor de kinderen en Novib voor de vishengel.... Maar een samenhangend geheel. Dat betekent dus dat men moet samenwerken. Dat is een moeilijk woord voor de gemiddelde ontwikkelingswerker. MVP pakt de zaken integraal aan. Op andere plaatsen is het idee om op basis van de mogelijkheden en wensen van alle betrokkenen te zoeken naar partijen die daarin iets kunnen beteken. Dus eerst de community in kaart laten brengen wat nu echt nodig is en dan de betrokken partijen die iets kunnen en willen beteken maar vooral ook willen en kunnen samenwerken er bij zoeken.... De volgende keer gaan we het in Sauri in Kenya eens met eigen ogen bekijken ! (zie de 'post' op de weblog van VanStokkom - van 09jan07).
U kunt ze hier vinden. (als PDF dus u hebt Acrobat Reader nodig !)
